Ενθυμήματα - Το σχολείο της Κοντίβας

Απ’ τα χρόνια τα παλιά, η λειτουργία ενός σχολείου αποτελούσε για κάθε χωριό γεγονός ιδιαίτερης σημασίας, γιατί προσέδιδε στον τόπο κύρος και ζωντάνια αποτελώντας μια καθοριστική επένδυση στο μέλλον των παιδιών. Η ίδρυση και η διατήρησή του ήταν συχνά υπόθεση ολόκληρης της κοινότητας, ενώ η ανέγερση ενός σχολικού κτιρίου απαιτούσε προσπάθειες και θυσίες. Ήταν σημείο συνάντησης και αναφοράς για μικρούς και μεγάλους, αλλά και απόκτημα, το οποίο παραδιδόταν με καμάρι απ’ τη μία γενιά στην επόμενη.

Έτσι περίπου χτίστηκε και το διώροφο σχολείο της Κοντίβας, στην καρδιά του οικισμού, δίπλα στην εκκλησία του Σωτήρος, το 1930, με δωρεά του Δημητρίου Γ. Μπακατσιά, όπως απεικονίζεται στην ιστορική φωτογραφία, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Ο Ρουμελιώτης” στις 22/11/1930. Χτίστηκε σε καιρούς που η ζωή ήταν δύσκολη και οι δυνατότητες λιγοστές. Κι όμως, υπήρχε η πεποίθηση πως ακόμη και στις κακοτράχαλες πλαγιές του τόπου έπρεπε να φτάσει η γνώση, ώστε τα παιδιά να έχουν την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή. Ποτέ η μόρφωση δεν θεωρήθηκε πολυτέλεια.

Στην αίθουσά του εκπαιδεύτηκαν παιδιά και υπηρέτησαν δάσκαλοι, μεταξύ των οποίων και μία γυναίκα, η δασκάλα Προβατάκη. Η παρουσία μιας δασκάλας σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό εκείνης της εποχής, ήταν αρκετά ασυνήθιστη και για το λόγο αυτόν αποτελεί από μόνη της, ένα ξεχωριστό στοιχείο της ιστορίας του σχολείου.

Κι εδώ, βρίσκεται ίσως η ιδιαίτερη μοίρα αυτού του σχολείου, που ενώ χτίστηκε το 1930 με την προσδοκία της διάρκειας, λειτούργησε μόλις δέκα χρόνια. Το 1940, μέσα σε μια εποχή ιστορικών ανατροπών υπήρξε η τελευταία του χρονιά. Οι άνθρωποι το είχαν χτίσει για το μέλλον, όμως οι συνθήκες της ζωής κύλησαν διαφορετικά.

Σήμερα το κτίριο στέκει σιωπηλό, ανακαινισμένο το 2000 από τον τότε Δήμο Δομνίστας. Παραμένει πια ως ένα αποτύπωμα εκείνων των ανθρώπων, που πίστεψαν στη δύναμη των γραμμάτων και αγωνίστηκαν, μέσα στις δυσκολίες της εποχής τους, να προσφέρουν στα παιδιά τους κάτι περισσότερο από όσα είχαν ως τότε οι ίδιοι.

Αξίζει σεβασμός σε εκείνους που έπραξαν το καλύτερο χωρίς ανταπόδοση, με μοναδικό κριτήριο της απόφασής τους την αίσθηση του καθήκοντος προς την επόμενη γενιά και την πορεία προς το μέλλον.